W dniu 18 listopada br. w ramach Parafialnego Klubu Kulturalnego „Beczka” przy parafii św. Maksymiliana Kolbe w Bielsku- Białej Aleksandrowice, odbyliśmy pielgrzymkę pociągiem do Pragi. Podróż rozpoczęliśmy przejazdem autokarowym do Cieszyna, skąd wsiedliśmy na dworcu w Czeskim Cieszynie do pociągu ekspresowego, gdzie po czterech godzinach przyjechaliśmy na dworzec  Pragi.

Zwiedzanie Pragi rozpoczęliśmy od  Dworca Głównego czeskich kolei.

Zbudowany w 1871 roku, od tego czasu doczekał się ulepszeń, które odzwierciedlają ducha czasu. Budynek dworca i hala dworcowa, które zostały zbudowane odpowiednio w 1901 i 1909 roku, są uważane za jedne z najważniejszych zabytków secesyjnych w kraju. Chociaż stacja przeszła gruntowną renowację, zachowano wiele jej oryginalnych elementów, w tym wyniosłą kopułę i witraże. Z Dworca  Głównego z naszym przewodnikiem panem Mariuszem udaliśmy się na spacer po Pradze, a który rozpoczęliśmy  Placu Wacława.

 Dziś jest to główna arteria praska. Zarówno w dzień, jak i w nocy tętni życiem kulturalnym, towarzyskim oraz handlowym. Plac został wytyczony w 1348r. z inicjatywy Karola IV. W czasach średniowiecza z racji odbywającego się tu od 1362r. handlu końmi zwany był Końskim Targiem (od 1877r. handlowano tu zbożem. Z czasem z targowiska plac stał się areną ważnych wydarzeń politycznych. To tam tłum demonstrował swoje niezadowolenie i rzadziej zadowolenie z istniejącej sytuacji politycznej oraz społecznej. Obecna (od 1848r.) nazwa placu wiąże się z barokowym pomnikiem św. Wacława autorstwa J.J. Bendla, ustawionym w 1678 w środkowej jego części (na skrzyżowaniu z ulicą Vodičkovą) i przeniesionym w 1879r. pod probostwo w Wyszehradzie (dziś znajduje się tam jego kopia). W 1913r. w górnej części placu powstał obecny pomnik św. Wacława w otoczeniu patronów ziemi czeskiej. Współcześnie na placu znajduje się pomnik poświęcony pamięci ofiar reżimów totalitarnych (w 1969r. na placu miało miejsce samospalenie Jana Palacha oraz Jana Zajíca). Obok wznosi się monumentalny gmach Muzeum Narodowego. Plac należy do większych w Europie. Ma 750 metrów długości oraz 60 metrów szerokości. Przez wiele lat wzdłuż placu kursowały tramwaje, które usunięto na początku lat 80. XX wieku.

Z placu Wacława udaliśmy się do Starego Miasta by zobaczyć zegar astronomiczny. Zegar astronomiczny w Pradze, Orloj znajduje się na wieży budynku Ratusza Staromiejskiego. To jeden z punktów, który gromadzi tłum turystów – zbierają się tu o pełnych godzinach, by podziwiać niezwykły mechanizm. Historycy szacują, że zegar powstał w 1410 roku, a 100 lat później został udoskonalony. W XVI wieku zmodernizowano mechanizm i stworzono księgę ze wskazówkami dotyczącymi jego obsługi, która miała służyć kolejnym administratorom zegara.

Praski zegar składa się z trzech części. Pod daszkiem zlokalizowanym na samej górze znajdują się dwa małe okienka, w których o pełnych godzinach (9.00-23.00) pojawiają się figurki 12 apostołów. Wędrówkę apostołów kończy pianie koguta – jego postać widoczna jest nad świętymi. Z dwóch stron zegara znajdują się inne ruchome figurki o symbolicznym znaczeniu – Śmierć, Turek, Skąpiec, Próżność. Mechanizm pokazuje czas środkowoeuropejski, staroczeski, babiloński, a także miesiące i dni tygodnia. Co ciekawe, podstawowa konstrukcja zegara pozostała nienaruszona od średniowiecza.

W dalszej części naszego zwiedzania Pragi udaliśmy się przez Most Karola do kościoła p w. Najświętszej Marii Panny Zwycięskiej, gdzie znajduje się Praskie Dzieciątko Jezus, a w tym kościele uczestniczyliśmy w Mszy świętej sprawowanej przez naszego ks. opiekuna Grzegorza Pydycha.

Ale najpierw parę zdań o moście Karola:

Most ma prawie 516 m długości i ok. 9,50 m szerokości. Jego 17 łęków spoczywa na 15 filarach. Jest to najstarszy zachowany most kamienny świata o tej rozpiętości przęseł. Początkowo nazywano go Kamiennym lub Praskim Mostem. Nazwa Most Karola przyjęła się dopiero od mniej więcej 1870r. Do 1741 roku był jedynym mostem na Wełtawie w mieście. Most jest obecnie otwarty tylko dla ruchu pieszego, choć dawniej kursował po nim tramwaj konny, w latach 1905–1908 tramwaj elektryczny, a do 1965r. ruch samochodowy. Budowę mostu rozpoczęto w 1357 za panowania cesarza Karola IV. Stanął on na miejscu wcześniejszego (również kamiennego) mostu z XII w., zniszczonego przez powódź w 1342. Poprzedni most, romański, nosił nazwę „mostu Judyty” na cześć drugiej żony księcia czeskiego Władysława II i przebiegał na północ od miejsca, w którym znajduje się Most Karola. Posiadał wieże na obu końcach, z których małostrańska, choć przebudowana, istnieje do dziś. Na wschodnim końcu mostu stoi staromiejska wieża mostowa z umieszczonymi na niej siedzącymi postaciami cesarza Karola IV, jego syna Wacława IV oraz św. Wita, św. Wojciecha i św. Zygmunta. Rzeźby te pochodzą z lat 80. XIV w. Na zachodnim krańcu mostu znajdują się dwie wieże. Początki niższej wieży sięgają jeszcze czasów pierwszego mostu z XII w. Natomiast wyższa wieża została zbudowana dopiero w XV w. za panowania króla  Jerzego z Podiebradów jako pendant dla wieży staromiejskiej. Na Moście Karola jest trzydzieści figur i grup figur, po piętnaście z każdej strony.

Praskie Dzieciątko Jezus – figurka wykonana z drewna pokrytego woskiem. Pochodzi z połowy XVI wieku i znajduje się w kościele Panny Marii Zwycięskiej.

Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z Hiszpanii, z XVI wieku. Nie zachowały się żadne informacje o wykonawcy rzeźby. Powstała ona najprawdopodobniej pod wpływem rozpowszechniającego się kultu Dzieciątka Jezus, zapoczątkowanego wówczas w Hiszpanii przez św. Teresę z Ávili. Pierwszą właścicielką figurki, która zapisała się w historii, jest hiszpańska szlachcianka Maria Maximiliana Marquinez de Lara. Wyszła za Wratysława z Pernštejna – czeskiego szlachcica i dyplomatę i wraz z nim na stałe przeniosła się do Czech. Na pamiątkę ze swojej ojczyzny zabrała ze sobą figurkę Dzieciątka Jezus. W 1587r. podarowała ją swojej córce – Polixenie z Lobkovic. W 1628r. figurka została przekazana praskim karmelitom i wystawiona w Kościele Panny Marii Zwycięskiej, gdzie znajduje się do dziś. Wczesnobarokowa figurka mierzy 47 centymetrów. Przedstawia ona Jezusa w wieku około trzech lat. Twarzy figurki nadano łagodne, dziecięce rysy. Nad niebieskimi oczami o opadających kącikach znajdują się lekko uniesione, wąskie brwi. Drobne, czerwone usta wykrzywione są w delikatnym uśmiechu. Głowa zwieńczona jest jasnymi, zwichrzonymi lokami. Prawa ręka Jezusa uniesiona jest na wysokość barku w geście błogosławieństwa. W lewej natomiast znajduje się miejsce na umieszczane tam jabłko królewskie. Postać przedstawiono jako przyodzianą w długą szatę sięgającą stóp. Praskie Dzieciątko Jezus uznane zostało za cudowne już w XVII wieku, krótko po darowaniu go zakonowi karmelitów. Przez prawie 400 lat zyskało światową sławę i do dziś przyciąga setki wiernych z różnych stron świata. Osoby modlące się przed figurką miały doświadczyć rozmaitych cudów, takich jak np. cudowne uzdrowienia. Wielu wiernych powraca do kościoła by podziękować figurce za wysłuchane prośby i otrzymane błogosławieństwa.

 Jeszcze parę zdań o kościele; dedykowany Trójcy Przenajświętszej był własnością niemieckich luteranów. Po zwycięstwie reformacji na ziemiach czeskich (bitwa pod Białą Górą w 1620 roku) cesarz Ferdynand II przekazał kościół karmelitom bosym (zasłużonym w tej bitwie), zmieniając dedykację dla NMP Zwycięskiej w dowód wdzięczności za pomoc Maryi w odniesionym zwycięstwie. Wtedy też wchodzący do Pragi wczesny barok zmienił w znacznym stopniu wygląd kościoła. Odtąd wejście znajduje się od strony rzeki Wełtawy, dostępne dzięki trzem pasmom schodów wiodących na taras przed kościołem. W ołtarzu głównym znajduje się kopia obrazu MB Zwycięskiej z Białej Góry. W ołtarzach bocznych: św. Józef, Joachim i Anna oraz św. Teresa z Avili i św. Jan od Krzyża. Jeden – wyróżniony – ołtarz boczny poświęcony jest Praskiemu Dzieciątku Jezus. W bogatej barokowej oprawie za przeszkleniem stoi cudowna figurka.

Z praskiej dzielnicy Małej Strany udaliśmy się na Hradczany.

Hradczany to – powstała w XIV w. „królewska” dzielnica na zachodnim, wysokim brzegu Wełtawy w Pradze. W jej skład wchodzi kompleks zamku królewskiego (założonego w IX wieku), bazylika św. Jerzego, słynna Złota Uliczka, ogrody królewskie z Belwederem oraz, budowana przez sześć stuleci, katedra św. Wita.

Zwiedzanie Hradczan rozpoczęliśmy od katedry św. Wita.

Katedra Św. Wita zadziwia swoim wyglądem i wielkością: jest długa na 124m, szeroka 60m i wysoka na 34m. Stojąc przed głównym wejściem ma się wrażenie, że olbrzymią katedrę „wciśnięto” na zbyt mały do niej wiecznych budynków, co bardzo uniemożliwia jej dokładne obejrzenie. Sama bryła kościoła przypomina ogromny odwrócony okręt z łukami przyporowymi i ostro nachylonym, pociętym siatką rombów dachem. Zachodnią fasadę wyróżniają trzy pary drzwi z brązu oraz dwie bliźniacze, neogotyckie i wyniosłe wieże, pomiędzy którym nad głównym portalem widać szerokie okno rozetowe. Katedra Św. Wita jest zdecydowanie miejscem wartym zobaczenia. Jest to cenny zabytek pełen historii i sztuki. Powstawał na przestrzeni lat, co sprawia, że zawiera w sobie elementy z różnych epok(gotyku, renesansu, baroku). Wygląd katedry z zewnątrz i wewnątrz, jej rozmiary oraz „wyposażenie” robi na człowieku wielkie wrażenie. Będąc w katedrze warto zobaczyć m. in. bogato zdobioną kaplice Św. Wacława, grobowiec Św. Jana Nepomucena, mauzoleum cesarskie oraz złotą bramę. Wnętrze katedry Św. Wita pozwala się cofnąć w czasie o kilka stuleci. Katedra św. Wita jest nie tylko jednym z najcenniejszych zabytków, ale także jednym z symboli Pragi. Jej ostre kształty sprawiają, że jest charakterystycznym punktem w mieście. Po zwiedzeniu katedry udaliśmy się do  Starego Pałacu Królewskiego – budynek w historycznej centralnej części południowego skrzydła Zamku Praskiego, który był siedzibą czeskich książąt i królów od X do XVI wieku.

Znajduje się tam kaplica Wszystkich Świętych, sala władysławowska, Stary Dom, Zarządu Wojewódzkiego i dawne kancelarie. Na niższych piętrach zostały zachowane piętra pałacu Karola IV, a pod nią sala tronowa Sobiesława II Przemyślidy z pierwszej połowy XII wieku. Kolejnym punktem naszego pobytu na Hradczanach było zwiedzenie bazyliki św. Jerzego. Bazylika św. Jerzego jest dziś jednym z najstarszych zachowanych w Czechach kościołów, a zarazem najstarszym zachowanym na terenie praskiego zamku. Bazylika już w chwili budowy była jednym z najznaczniejszych dzieł czeskiej architektury, służącym za mauzoleum tamtejszych władców, zaś obecnie jej wartość jest bezcenna. Wnętrze kościoła oraz większość elewacji zewnętrznych, za wyjątkiem całkowicie zbarokizowanej fasady, dzięki pracom renowacyjnym z końca XIX wieku i początku XX wieku, posiada dziś formę romańską, z elementami gotyku w postaci kaplicy św. Ludmiły. Nowożytnymi dodatkami oprócz fasady są także: kaplica przystawiona do narożnika południowo – zachodniego, portal południowy, czy empora zachodnia. Zabudowania klasztorne benedyktynek uległy na przestrzeni wieków gruntownej przebudowie.

Z bazyliki udaliśmy się oczywiście na złotą uliczkę, to najpopularniejsza i najbardziej malownicza praska uliczka powstała między romańskim i późnogotyckim obwarowaniem północnej części zamku. Wcześniej nazywana ulicą Złotniczą, prawdopodobnie ze względu na bycie siedzibą miejscowych złotników – Żydów, którzy pracując dla skarbu państwa, za murami zamku znajdowali schronienie. Złota uliczka słynie z tego, że przebywali tutaj słynni pisarze i poeci: w domku nr 22 w 1917 pisał swoje dzieła Franz Kafka, który to domek „wypożyczał” od swojej siostry Otty, w domku nr 12 u Jiřígo Mařánka spotykali się m.in. František Halas, Jaroslav Seifert, Vítězslav Nezval. Większość kolorowych domów została przekształcona w sklepy, w których  można kupić prezenty i pamiątki.

Z hradczańskiego wzgórza udaliśmy się nad rzekę Wełtawę, gdzie wsiedliśmy na statek i odbyliśmy dwugodzinny rejs po rzece podziwiając piękno Pragi.

W godzinach wieczornych udaliśmy na praski dworzec kolejowy i pociągiem ekspresowym  w godzinach późno  nocnych przyjechaliśmy do Czeskiego Cieszyna, a stąd autokarem wróciliśmy do Bielska-Białej. Zdaję sobie sprawę , że nie sposób w jednych artykule opisać piękno Pragi, ale  mam taką nadzieję, że trochę przybliżyłem miasto godne zobaczenia, miasto dla mnie magiczne.

Praga jest uważana za jedno z najbardziej atrakcyjnych miast Europy i ja z tym się w zupełności zgadzam.

Kościół św. Jerzego został ufundowany około 920 roku, przez księcia Wratysława I z dynastii Przemyślidów, jako najstarsza czeska bazylika i druga najstarsza murowana budowla na zamku praskim. Jego uroczystej konsekracji dokonano w 925 roku, już po śmierci Wratysława, który nie doczekał zakończenia prac budowlanych.



















Tekst i foto: M.Szpak

 

 

 

Podziel się artykułem:
FaceBook  Twitter